1988. Mijn grootvader kijkt toe hoe ik naast hem in de zetel, harder en fanatieker dan Jefke D’Hont, mijn kuiten kneed. Ik ben bij hem op afzondering voor de schoolloop. Ik ga voor goud. Dan ben je de meest begeerde jongen van de klas. Toch voor een dag of twee. Ik word tweede na mijn beste vriend Nick, dé snelste spits van de zaterdagminiemen, nu 19 jaar dood. Op witte turnpantoffels. Zònder iPod. 20 jaar later train ik voor de 20km van Brussel. Elke training loop ik leeg. Langs mijn herinneringen. Nick is mijn haas. Lopen is emo. Fuck iPod.
Voor ik ze binnenwurg, lik ik eerst de choco vantussen mijn chocoprince-koeken. Maar dat doet iedereen.Terwijl mijn overbuurvrouw slaapt legt haar vriend sneetjes hesp op haar gezicht. Pas daarna eet hij ze op. Waarom? Gewoon, grappig. Diezelfde dame likte toen ze zestien was tijdens elke Wittekerke-aflevering aan een volle kom cornflakes. Flake per flake. Ze sorteerde die eerst op een handdoek op haar schoot. Daarna speelde ze de natte flakes netjes binnen. Nooit gezien! Mijn maat vertrouwde me twaalf jaar geleden toe dat, toen hij elf was, hij met barbiepoppen spelen plezant vond. Of hij daar toen ook aan likte?
Noël Slangen moet zich klote voelen. Zijn persoonlijke gal inslikken omdat meneertje Open Vld dat wil. “Maak een vuist in je broekzak, Noël. Tater wat over journalistieke kwesties op je versgeregistreerde domeinnamen. We betalen je niet voor bad publicity”. Waarom geen loei in de ballen van Rik De Nolf mikken? Nee, Slangen moet zich laten afzeiken in de pers. Ik zie de posts op Zattevrienden.be al. ‘Celebrity Deathmatch goes Belgique: rijke luis vs nog rijkere luis’. Noël mag poen pakken bij Guy. Zijn recht op some good oldfashioned violence is hij daardoor mooi kwijt. Of zijn broekzak scheurt van frustratie?
Mediamarkt viert haar vijfde verjaardag. In een veel te grote reclamevod beveelt ze: ‘Lopen, lopen, wij zijn jarig.’ Wéglopen doe ik van die Duitse elektrobazaar. Die verkoopt je je moeder. En ze wil je doen geloven in luxueuze GPS-systemen. Onhandige touchscreens die je toesnauwen: ‘maak rechtsomkeer’. Jan met de pet uit Guikhoven staat te trappelen om je de kortste weg naar de Dorpstraat te wijzen, info over het frietkot in aanbouw incluis. Mediamarkt, een louche naam voor een schuur die ijskasten met C-label slijt, of wafelijzers. En dan die prijszetting (555 euro, 888 euro). Geen eerlijke prijzen, walgelijk sluwe layout.
“Leraren zijn immer klagende martelaren die door honderden compensatiedagen overleven op school, de hel op aarde.” Dat zegt auteur Oscar Van den Boogaard in De Standaard. Klimrek wordt Klaagmuur. Willen leraren vluchten van klaslokalen vol inspiratie, straffe talenten en kunstige neuskeutels? Maandenlang compenserend vegeteren. Allemaal op badstof aan de mediterrané, behalve die van Engels. Met zichtbare bouwvakkerbrievenbus rijdt die hele vakanties gras af. Want hij kijkt naar Britse sitcoms. School als krabbenmand. Scholieren ontsnappen naar hun toekomst. Leraren blijven eeuwig hangen. Rage Against The Machine speekt uit: “The classroom is the last room to get the truth.” Leraren zijn oppermachtig.
Sarko of Sego. Rechtse haan of Frankrijks eerste Présidente. Sarko maakt zijn boeven, schooiers en uitschot uit de brandende banlieues het leven zuur. De fatsoenlijke burger geniet daarna weer van zijn vrijheid. Wij versus zij. Een klotehouding die met beken van zijn eigen boevenfacie druipt. En dan wil hij een minister van Nationale Identiteit en Immigratie installeren. Dan kan Dewinter dààr om asiel en persaandacht gaan bedelen. Royal aan de macht? Een vrouwelijke Zidane voor de meisjes uit de betonnen voorstadbunkers. Als het regent in Parijs, dan druppelt het in Brussel. Wedden dat onze premier binnen vijf jaar tieten heeft?
Kijk jij nog? “Zappen, flitsen, slideshowen, straks doen we alles in Full HD, man. Doe jij nog HD ready? Loser. Je YouTubet toch? Nee? Dan stuur je minstens wat mms’en met je 3G. En heb je die vodcast van Jobs nu al gezien? Cruciaal, iPod wordt iGod!” Minischermpjes tonen miniboodschappen, af en toe nog zonder irritante reclame. Bloed, bloot of bullshit voor elf kijklustigen met te veel vrije tijd. Niet als een gestoorde student de boel aan flarden schiet op Virginia Tech. Breaking news aan 800.000 pixels. Fullfrontal camerastandpunten. Happy slappers, gefrustreerde ex’en, dode pausen, massamoordenaars, ieder zijn eigen lens!
“We maken een krantje. We noemen het Taxi. Die van onze klas krijgen het gratis, de rest betaalt.” Op mijn elfde verrijkte ik mezelf op de kap van een hoop onwetenden. Uitgever Gunter Joos doet nu hetzelfde met Boulevard Blidz: een gazet vol schandalen en tieten. Seks verkoopt. Gerechtelijk nieuws genre ‘Eddy (45) riskeert celstraf voor seks met pony van buren’ ook. Op zich niets ergerlijks, voor mensen van slechte wil hoogstens grappig. Maar het blad maakt zijn lezer bang. Op elke school een maniak met een wapen! Politiek suckt! Koren op de molen van Gunter’s aandeelhouders. En het VB.
Oud-voetballers, desperate bejaarden. Behalve Luc Nilis. Zijn versplinterde Aston Villa-kuit strooide eerst roet in het eten. Luc is vakman mét golfhandicap. En Pele? Die vangt balletjes uit bokalen voor een associatie die Hollandse voetbalfans met Bavaria-lederhosen weigert, maar hen wel binnenlaat in hun onderbroek. En zeker Romario. Iedereen wacht op het moment dat hij zijn duizendste goal tegen de netten prikt. Pfff, 41-jarigen horen thuis bij FC Vette Hanen, niet in het eerste van Vasco Da Gama of in het wereldnieuws. Heil Maradona? Zelfs zonder snoef snoef belandt hij in een ziekenbed. Nu weer evenwichtstoornissen. Coke. Sigaren. Ché-tattoo. By-pass. Voetbalgod?
Recente reacties