1988. Mijn grootvader kijkt toe hoe ik naast hem in de zetel, harder en fanatieker dan Jefke D’Hont, mijn kuiten kneed. Ik ben bij hem op afzondering voor de schoolloop. Ik ga voor goud. Dan ben je de meest begeerde jongen van de klas. Toch voor een dag of twee. Ik word tweede na mijn beste vriend Nick, dé snelste spits van de zaterdagminiemen, nu 19 jaar dood. Op witte turnpantoffels. Zònder iPod. 20 jaar later train ik voor de 20km van Brussel. Elke training loop ik leeg. Langs mijn herinneringen. Nick is mijn haas. Lopen is emo. Fuck iPod.
Recente reacties
 | Appelsien op LOPEN IS EMO |
| Appelsien op SECRET SHAMES! |
 | Toon op SECRET SHAMES! |
 | annelies op SECRET SHAMES! |
 | nele op SECRET SHAMES! |
Stinus, doe die 20km van brussel op witte turnpantoffels en laat de iJoggers een poepje ruiken. Maar ik geef mijn iPod niet meer af.
Nike+ met Nano op trainingschema 4 en Speedo 9-thread Flatlock Stiching met Long-lasting Xtra Life Lycra badpakken op recuperatietest 9, gevolgd door spinners op track 12 en krachtvoer-shakeschudders aan het triatlonstuur …
Als ge niet uit u bed kunt dan staat het alvast schoon op de kast of naast de flatscreen, toch? Morgen, sportoase, 0700h, … pffft.